Nuenen Goes Olympics

3 maanden later…

Martin — Tue, 02 Dec 2008 22:58:10 +0000

Het is ondertussen 3 maanden nadat we teruggekomen zijn uit China en het leven is weer gewoon zoals het was. Regelmatig (lees : veel) in het zwembad te vinden en de Olympische Spelen : die liggen ver achter ons.
Uiteraard denk ik nog regelmatig terug aan de Spelen en met een beetje mazzel wordt Maarten sportman van het jaar (naja, wie durft eigenlijk op een ander te stemmen ??), dus dan kunnen we zijn race nog een keertje herbeleven. Alleen er aan denken levert alweer kippevel op!
En dan : op naar de spelen in Vancouver ? Nee, de winterspelen trekken me niet echt. Plus iedere 2 jaar zo’n duur geintje is ook wat teveel van het goede. Overigens hebben de spelen van Vancouver me wel bevestigd dat je beter direct kaartjes bij Cosport kan bestellen, want die zijn dus al aan het verkopen terwijl ATP net een eerste aankondiging rond stuurt. Onthouden dus voor over een jaar of 2 als de kaartjes voor Londen in de verkoop gaan.
Tegen die tijd zal hopelijk de economische crisis ook weer bezworen zijn, heeft Obama Amerika weer op de rails gekregen en zijn Nicole en Geert alweer een jaar getrouwd…. Yup, ergens volgend jaar moet dat gaan gebeuren. Dus ook in 2009 weer een mooi feestje. Voor nu gewoon weer aan de slag, vakantiedagen en geld sparen en op naar 2012!

Shanghai

Martin — Sat, 30 Aug 2008 21:00:07 +0000

Zaterdag 30 augustus, 14.17uur (Shanghai tijd), ergens boven ehhh China ? of al boven Mongolië ?
Het vorige verhaal stopte ik toen we net met de trein uit Beijing waren vertrokken richting Shanghai. Op dit moment zitten we alweer in het vliegtuig richting Nederland, dus er is nog een verhaal te vertellen over Shanghai. De treinreis daar naartoe was zeer comfortabel. Het grootste verschil met de Trans Mongolië express waren waarschijnlijk wel de bedden. In deze trein waren ze een behoorlijk stuk zachter en dus comfortabeler. Verder was het duidelijk een nieuwere trein, dus gewoon wat minder afgeleefd. En als laatste was er maar 1 tussenstop, ongeveer een uur voordat we in Shanghai aankwamen. Dit leverde nog wat verwarring bij ons op, want aangezien we het reisschema niet kenden wisten we dus niet of we er al waren. Maar een snelle blik op de gang bevestigde dat er nog meer mensen bleven zitten dus hoefden we toch niet stressen. De trein arriveerde keurig op tijd in Shanghai en toen was het op zoek naar ons hotel. In de papieren stond dat het tegenover het station was, maar natuurlijk waren er 2 uitgangen en om het plein van de station heen meerdere gebouwen. Gelukkig hadden we snel een behulpzame Chinees gevonden en een paar minuten later stonden we voor ons hotel. De lobby was zoals je in een ouder luxe hotel verwacht, met veel koper en een grote kroonluchter. Nu was het pas half 9 sochtends, maar toch waren onze kamers al beschikbaar, erg prettig natuurlijk. Even opgefrist en toen direct maar de stad in. De dag erna zouden we met een gids op pad gaan, dus voor vandaag stond vooral rondlopen en misschien een beetje shoppen op het programma. Makkelijkste manier van vervoer ? Net als in Beijing de metro. Gelukkig waren de namen in Shanghai ook aangevuld met Engelse namen, waarschijnlijk omdat er met de Olympische Spelen voetbalwedstrijden in Shanghai waren en met een reisgids in de hand was het geen probleem om een de juiste halte te vinden. Allereerst hebben we een park in het centrum bekeken, wel grappig met allemaal oude mannetjes die kaartspellen of bordspellen zitten te spelen. En natuurlijk heel veel hoge gebouwen, van zo’n 40 tot 101 verdiepingen. Die laatste is dan ook het hoogste gebouw (op dit moment) van Azië. Na een half uurtje park was het tijd voor de bekendste winkelstraat van Shanghai. Meest opvallend daarin zijn vooral de verkopers die er rondlopen en je vragen (omdat je toerist bent) of je horloges, tassen, dvd’s of andere namaak spullen willen kopen. Uiteraard hebben we een keer gekeken wat ze hadden. Dan wordt je meegenomen naar een of ander achterom straatje, waar achter een blinde deur de nepspullen staan opgesteld. En maar handelen dan. Ik was op zoek naar een namaak IPhone 3G (die nieuwe) maar die was nog niet nagemaakt blijkbaar. Voor Geert gingen we voor de vorige versie en dan beginnen ze standaard rond de 3000 Yuan. Aangezien we in Beijing al gezien hadden dat ze voor ongeveer 700-800 Yuan verkocht worden was dat ook ons uitgangspunt, maar verder dan 900 kregen we ze niet omlaag die dag.
Aan het einde van de winkelstraat loop je tegen het water aan, waar de kade de Bund heet. Dit zijn gebouwen uit de tijd van de Opium oorlog. De Fransen en Engelsen (geloof ik) hadden hier toen hun eigen ‘staatje’ van waaruit ze handelden. Omdat de gebouwen op een soort erfgoed lijst terecht zijn gekomen, hebben de Chinezen ze behouden. En het contrast met de overkant van het water is enorm. Het eiland aan de overkant was tot 1989 slechts bereikbaar met een pont en dus niet echt bebouwd. In 1989 werd de eerste en in 1991 de tweede brug opgeleverd. Vanaf dat moment werd het een zeer interessant gebied om te ontwikkelen. Om buitenlandse bedrijven naar China te halen werden het kantoorpanden, waarbij de ene nog hoger dan de ander moest worden. Als eerste werd er een tv-toren gebouwd, daarna de ene wolkenkrabber na de anderen. Voor diegenen die Mission Impossible III gezien hebben, hier staat ook de bank waar Tom Cruise naartoe springt. En dus het hoogste gebouw van Azië. Op dit moment is dat een 101 verdiepingen hoog gebouw in Japanse handen, maar dat kan natuurlijk niet in China, dus binnenkort wordt er begonnen met een ruim 500m hoog gebouw (ongeveer 120 verdiepingen). Bij de tv-toren staan foto’s uit elk jaar sinds 1994 en het is echt gaaf om te zien hoe snel dat is gegaan. We hebben hier nog even rondgehangen en toen weer richting het gegaan. Een lekker rustig avondje met als avondmaal een Macje aan de overkant van de straat was het einde van deze dag.
De volgende dag was het om 9.00 ontbijten en daarna op excursie. Als eerste een stop bij een grote binnentuin in het oude centrum van Shanghai. Het was wel een mooi groen stukje in een verder erg vol gebouwde omgeving. En door handig gebruik te maken van allerlei visuele trucjes leek het een stuk groter dan dat het uiteindelijk echt was. Hierna was het de beurt aan een Lamatempel (ja, nog eentje), waarin de belangrijkste twee beelden twee van Jade gemaakte Boedha’s waren. Uiteraard was fotograferen weer niet toegestaan, maar ach, dat hebben we nu al zo vaak te horen gekregen…. In deze jadetempel was ook een theehuis gevestigd en in de excursie was ook opgenomen dat we daar naartoe zouden gaan. In eerste instantie hadden we allemaal een beetje ‘verplicht’ gevoel, maar het bleek best gezellig te worden en de verkoopster deed haar werk erg goed, want we gingen allemaal weg met een tasje met thee. Tijd voor lunch, dit keer bij een Thai. Onze gids Joe vroeg ons nog of we van pittig eten hielden en we hadden daardoor het idee dat we wel weer wat zouden gaan zweten. Dat bleek dus volledig ongegrond, want wat zij als pittig omschreven was niet veel pittiger dan de normale dingen in Beijing. Of we zijn er ondertussen aan gewend, dat kan natuurlijk ook. Hierna was het opschieten, want om 3 uur zouden we met een rondvaartboot over de Bund gaan varen. Helaas voor de gids (leverde hem wat stress op) zat het verkeer wat tegen, waardoor we pas om 15.15 aan kwamen bij de boot, die dus net weg was. Gelukkig gaat de boot elk uur en paste er in onze trip best een boot een uurtje later. Na een half uurtje rondlopen op de Bund konden we dus alsnog met de boot en kregen we weer een heel ander perspectief van alle gebouwen daar. Joe wist ons nog wat details over de gebouwen en de ontwikkeling van het eiland te vertellen en had ons ook al het idee aan gedragen om savonds naar een acrobaten show te gaan. Die hadden we in Beijing laten zitten, maar deze keer lieten we deze kans niet voorbij gaan. Nu stond er in onze beschrijving van de excursie ook nog een diner, maar bij Joe in zijn papieren dus niet. En wij hadden onze papieren niet bij ons. Gelukkig was dat ook weer opgelost met 2 telefoontjes van Joe en na terugkomst aan de kade met de boot konden we direct terecht bij het restaurant daar boven aan de kade. Een tweede warme, gelijksoortige maaltijd werd opgediend, maar smaakte wederom prima. Het is dan dus een aantal schalen met stukjes vlees, verschillende groeten en een grote kom met rijst. Het normale gebruik in China is dat je dan wat je wil eten op je eigen bord legt en daarna met je stokjes op eet. Maar vanaf het bord in het midden gaat het ook prima met de stokjes.
Met de acrobaten show beginnend om 19.30 en nog een trip naar het hotel (verplichting voor de reisorganisatie) en een trip naar de show voor de boeg, moesten wel even dooreten, maar om 18.30 waren we inderdaad bij het hotel terug. Even opfrissen en om 18.45 stonden we weer klaar voor vertrek. Voor de trip naar het theater had Joe een vriend met een busje gevraagd en gelukkig was die ook netjes op tijd en een half uurtje later en dus een kwartier voor aanvang waren we bij het theater. De kaartjes die we hadden hoorden in de 2e categorie, maar door connecties (of gewoon mazzel) had Joe geregeld dat we voorin dat gedeelte zaten en dus op rij 5. De show die we te zien kregen, liet vooral heel veel lenigheid en controle zien. Natuurlijk kwamen ook de kop en schotels voorbij en een jongleur. Een dame met goocheltrucs had wat kleine problemen met haar duiven (eentje vond de ventilatie buizen bovenin het theater wel een goed ideel) en de jongleur verloor een balletje onderweg, maar gelukkig werd het hoogtepunt van de avond wel met succes afgesloten. Daarin reden 5 mannen met hun motoren in een afgesloten bolvormige kooi rondjes achter elkaar, door elkaar, rond, over de kop, tussen elkaar door etc. Zeer spectaculair, mede doordat vanuit de zaal natuurlijk weinig diepte te zien was en het constant leek alsof ze tegen elkaar aan zouden knallen.
Nadat de show om 21.00uur afgelopen was stond Joe alweer te wachten en konden we kiezen waar we naartoe wilden. Terug naar het hotel of naar de French Confession. Dat is het hippere uitgaansgebied van Shanghai met kroegjes, karaoke bars, restaurantjes etc. Natuurlijk wilden we nog wel wat meemaken van het uitgaansleven en dus zijn we voor optie 2 gegaan. De vriend van Joe zette ons aan het begin van het gebied af en daarna hebben we ons daar een paar uurtjes vermaakt. En al was het toch echt het gebied voor het hippere publiek, de prijzen vielen (naar westerse standaarden) nog zeer redelijk. De bar waar wij uit kwamen had de hele dag happy-hour en dan is 80 Yuan voor een cocktail (of eigenlijk dus twee) nog best goedkoop. Een taxirit van een kwartiertje (en 2 euro) later, gingen rond half 1 de ogen weer dicht.
Ondertussen was het alweer de laatste (volle) dag van onze vakantie en eigenlijk hadden we nog maar een paar dingen op ons wensen lijstje staan. Omdat de trip naar het vliegveld met een busje afgelegd zou worden, wilden we toch nog met de magneet zweeftrein die kant op. De Maglev rijdt/zweeft van een metrostation aan de rand van de stad naar het vliegveld in iets meer dan 7 minuten. Dat is ongeveer 30 minuten, waarbij hij een maximumsnelheid van 430km per uur haalt. Dat hij zo hard gaat merk je best wel, maar helemaal als de 2e trein (ze rijden continu heen en weer) langs komt. Dan ‘passeer’ je elkaar dus met bijna 900km per uur. In een split-second en een doffe dreun later is hij weer voorbij. Voor een retourtje metro-vliegveld betaal je 80 Yuan, maar het is zeker een ervaring om mee te maken. Op het vliegveld kan je dan even rustig rondkijken en een uurtje later hebben we de Maglev weer terug genomen. Al met al waren we inclusief dat uurtje op het vliegveld inderdaad de 3 uur kwijt die Joe aangegeven had. Hij had al voorgesteld om de Maglev te nemen (en nog veel meer dingen te doen), maar omdat het onze laatste dag was en we eigenlijk helemaal geen zin hadden in een vast (en vol) programma, hadden we hem savonds maar even verteld dat we liever zelf wat gingen doen. Helaas kwamen we wel terug in Shanghai met regen, maar dankzij de verkopers op straat ‘Want to buy an umbrella ?’, liepen we toch lekker droog rond. De tijd tussen 2 uur smiddags en 6 uur savonds kan ik vrij makkelijk omschrijven. Schoenen kopen voor Monique is onmogelijk en een IPhone voor Geert een stuk makkelijker. Voor 800 Yuan vonden we er eentje in de kelder van een gewone winkel en Nicole heeft nu dus al een verjaardagscadeautje voor hem. Nog een paar chopsticks als souvenir, een poging om een zijden shirt te kopen (niet eens geworden over de prijs) en wat Olympische merchandise en het was tijd om wat te gaan eten. Voor dat hadden we nog 2 opties open gehouden. We konden naar de TV-toren gaan of naar het 1-na-hoogste gebouw van Shanghai. Beiden staan op het eiland en om daar te komen kan je een boot nemen, de brug of met tunnel. Wij hadden gekozen voor de Sightseeing tunnel, waarbij je in cabines voor ongeveer 15 personen over een rails rijdt. Onderweg krijg je een lichtshow te zien, maar heel eerlijk stelde dat niet zoveel voor. Vermakelijk, maar niet meer. Eenmaal op het eiland kwamen we al snel langs de TV-toren en daar kan je voor 280 Yuan eten in een draaiend restaurant op 267m hoogte. Tevens mag je dan nog naar de Space Cabin op 350m en is er nog een uitzicht-dek op 90m. Maar we wilden ook even gaan kijken bij het andere gebouw, dus nog maar even een stukje wandelen. Nu is zoals te verwachten het hele eiland een grote bouwput en het duurde dus een uur voordat we via dat andere gebouw (onduidelijk of er een restaurant boven was) weer terug waren bij de TV-toren. Kaartjes gekocht (kon met creditcard alleen bij kassa 2) en op naar boven. Spectaculair is denk ik wel het juiste woord om het uitzicht te omschrijven. Het restaurant is dus op 267m hoogte en draait heel langzaam rond. Daarbij krijg je dus continue een iets ander uitzicht te zien, terwijl je aan je tafel zit te eten. Het eten is niet van hetzelfde niveau als het uitzicht, maar is zeker ook niet slecht maar het uitzicht maakt dat je daar eigenlijk geen problemen mee kan hebben. Grappig is ook dat de buitenwand niet mee draait. Het draaiend gedeelte is echt alleen de vloer waar de tafels op staan en dus ook het buffet of de bar in het midden komen langzaam steeds dichterbij en draaien weer van je af. En de verhoging aan de buitenkant staat ook stil, dus na een paar minuten kwamen we er achter dat de tassen die we daar neergelegd hadden bij de volgende tafel stonden. Dus die maar even onder de tafel gelegd. Na de maaltijd zijn we ook nog op 350m gaan kijken, waarbij het uitzicht nog wat beter was, maar ook de verlichting wat irritanter. Doordat er eigenlijk net even teveel verlichting was, waren foto’s met de stad als achtergrond bijna niet mogelijk om te maken, door de reflecties in de ramen. Nee, dan kan je beter nog een trap naar beneden gaan, waar je buiten om het gebouw heen kan lopen. En op 90m hoogte zijn de gebouwen nog wat beter te zien, dus het aantal foto’s nam weer vrij erge vormen aan. Kan ik zo meteen nog even aan de slag….
Gelukkig hadden we bij de Sightseeing tunnel al wel gekeken tot hoe laat hij open was en hadden we het wat ruim genomen, want na een wat alternatieve route ‘uitgestippeld’ door Geert waren we keurig op tijd terug op het vaste land. En ook bij de metro waren we precies op tijd. Dat bleek trouwens pas toen de metro waar wij in zaten bij ons eindstation (Shanghai station) leeg gemaakt werd en leeg verder moest. Een super avond dus van een super vakantie.
En nu is het (na een maaltijd en de film ‘Kung Fu Panda’) 17.35uur Shanghai tijd geworden en ik ga ik nog maar even wat foto’s uitzoeken/bewerken. Hopelijk krijg ik ze allemaal af en staan ze dus als jullie dit lezen ook allemaal online. Zijn er maar rond de 3500 dus genoeg te zien.

Zomerpaleis

Martin — Tue, 26 Aug 2008 13:38:17 +0000

Dinsdag 26 augustus, 19.33uur
De laatste volle dag in Beijing stond in het teken van het zomerpaleis. Aangezien dat een van de dingen was die we perse wilden zien en we tussendoor gewoon geen tijd meer hadden, moest en zou het op de laatste dag in Beijing gebeuren. Om daar te komen kan je vanaf volgend jaar gewoon de metro pakken, maar op dit moment moet je eerst met de metro en daarna met de bus. In het boekje over Beijing stond dat je bus 32 of 808 kon nemen vanaf een bepaald metro station. Op zich helemaal geen probleem, al konden we op dat metro station geen bus 32 vinden en 808 stopte niet direct in de buurt. Terwijl Geert in het boekje over Beijing zat te kijken, kwam er een Chinees mannetje aangelopen en die vroeg in het Engels waar we naartoe moesten. Geert liet het hem zien in het boekje (daar stond ook de Chinese naam van het zomerpaleis in) en met een hand gebaar gaf het mannetje aan dat we hem moesten volgen. Langs het metro station, door een paar smalle straatjes bracht hij ons naar een busstation. Daar wees hij aan welke bus we moesten nemen en welke halte we eruit moesten. Helemaal top dus en zonder enig probleem konden we dus de bus nemen. Hij riep zelfs nog naar de dame in de bus waar we heen wilden en zij gaf later aan waar we eruit moesten. In iedere bus heb je zo’n conductrice zal ik maar zeggen. Je kan met de pas van de metro ook gewoon in de bus betalen en anders kan je gewoon doorlopen en komt de conductrice dus bij je langs om te vragen waar je heen wil en je een kaartje verkopen. Op onze metro passen stond ondertussen niets meer, maar voor 6 Yuan konden we met z’n vieren mee.
Bij het zomerpaleis was het natuurlijk weer een kaartje kopen en dit keer besloten we ook een automatische audio gids te huren. Dat is een kastje wat verteld wat je ziet. Het verhaaltje springt automatisch aan als je in een ruimte komt (of in de buurt daarvan) en buiten de beschrijving hoor je ook allerlei anekdotes. Zo zie je in China veel beelden met heel veel armen. Het blijkt dus dat deze man die armen gekregen heeft toen hij ziek was en zijn kinderen hun handen doneerden om hem beter te maken. Je moet het maar weten. Het zomerpaleis bestaat uit een aantal verschillende delen. De meeste delen waren vooral bedoelt voor prinses Xixi. Zij regeerde eigenlijk aan het eind van de Cing dynastie in de late 19e en vroege 20e eeuw. Volgens mij heeft ze nooit echt op de troon gezeten, maar alle (vooral erg jonge) keizers deden wat zij ze opdroeg. Op de berg aan het grote meer in het zomerpaleis stonden verder nog een aantal tempels en aan de kade van het meer ligt een stenen boot. Het precieze verhaal staat vast in het boekje over Beijing, maar is mij even ontgaan. Na een stevige wandeling over die berg, kwamen we bij het meer. Daar hebben we een boot genomen naar het eiland dat verbonden was met het vaste land door de brug met 17 bogen. Op het water zag je sowieso erg veel bootjes, van speedboten tot waterfietsen. Het gaf dan ook wel het mooiste uitzicht over het hele complex. Voor lunch namen we nog maar een keertje wat noodles en daarna zijn we weer verder gewandeld. Ook het verblijf van een van de keizers die omdat hij hervormingen wilde doorvoeren 10 jaar huisarrest heeft gehad hebben we gezien en de grootste verzamelen van Chinese kunst, van jade tot brons en natuurlijk porselein. Om even voor 5en hadden we het meeste wel gezien en hebben we de audio gids weer ingeleverd en via een andere poort zijn we het complex weer verlaten. Om bij de metro te komen dachten we toen een taxi te pakken, maar zelfs als je ze in het Chinees verteld dat je naar de metro wil begrijpen ze je nog niet. Gelukkig zagen we wel bus 808 en de conductrice was wederom zo vriendelijk ons te vertellen waar we er weer uit moesten. En 1 metro ritje later waren we weer bij ons appartement. Monique voelde zich helaas niet zo lekker en dus bleef zij savonds thuis, terwijl Nicole, Geert en ik even een hapje gingen eten. We hadden al eerder een keer besloten dat we het restaurant onder ons appartementencomplex nog een keer wilden uitproberen, dus waarom niet de laatste avond. Het bleek een nogal luxe restaurant te zijn, met natuurlijk alleen maar obers die chinees praten. Gelukkig was er wel weer een menu met plaatjes en kwamen we toch nog aan een prima maaltijd. Tijdens het eten kwam er ook nog een Chinese dame langs die iets wilde vertellen over de banieren die aan de muur hingen en of wij geen interesse hadden in een banier. De voorbeelden die ze liet zien bevielen met zeker wel en we spraken af dat ze dinsdagmiddag rond een uur of 3 naar ons appartement zou komen met een paar andere voorbeelden. Nadat Geert 200 Yuan had afgerekend (toch weer 6,5euro per persoon gegeten en gedronken….) zijn we heerlijk gaan slapen.
De volgende dag (vandaag dus) hebben we nog even heerlijk uitgeslapen en toen moesten we nog even een paar klusjes doen. Natuurlijk onze koffer inpakken, maar ook nog wat kaarten posten, de fiets van Nicole repareren, afwas doen, opruimen en dus de dame van de banieren. Ze was iets vroeger dan gepland, maar wat ze bij haar had beviel mij zeker en dus ben ik nu twee banieren rijker, twee tijgers. Even moeten pinnen om haar te kunnen betalen, maar wel dik tevreden. En rond 16.45 stond de eigenaresse plotseling voor de deur. De verwachting was dat ze pas rond 17.30 zou komen en we waren nog net bezig met wat eten klaar maken. Uiteraard moesten we met haar op de foto en we kregen nog een kleinigheidje van haar. Ook ons cadeautje voor haar viel in goede aarde en nadat het appartement door 4 man was gecontroleerd (naja, ze hebben een kwartiertje tv bij ons gekeken) konden we rond 6 uur richting station. Gelukkig kon ik nog net mijn koffer dicht krijgen (hoop dat hij onder de 20kg blijft met alle souvenirs die ik mee heb) al vond de taxi chauffeur volgens mij dat ie eigenlijk te zwaar was. Eenmaal op het station was het weer even wat gepuzzel om uit te vinden welke wachtruimte we moesten hebben, maar de mensen daar spreken wel een woordje Engels en dus ook dat was binnen korte tijd geregeld. Nog even een ijsje van de McDonalds en een uurtje voor vertrek konden we al inchecken. We hebben trein Z1, vanaf perron 8 (het laatste perron) en wagon 1 (helemaal aan het begin van de trein). En nu (20.01uur) zijn we net 5 minuten geleden vertrokken van het station op weg naar Shanghai, de laatste stop op onze reis. Nog 4 daagjes daar en dan weer richting Nederland.

Waterpolo heren finale en sluiting

Martin — Tue, 26 Aug 2008 04:57:32 +0000

Dinsdag 26 augustus, 11.42uur
Het laatste wat er nog te schrijven valt over Beijing is de dag van de sluiting en de maandag erna. Zondag 24 augustus was de dag dat na ruim 2 weken Olympische topsport de laatste finales gespeeld en gelopen werden, oa van de heren waterpolo. Nu had Nederland kwalificatie gemist, maar hadden we er toch voor gekozen naar deze finale te gaan. Heel eerlijk vroeg ik me van te voren af of dit wel de afsluiting zou worden die ik wilde, want na alle hoogtepunten leek mij een waterpolo finale van twee ‘buitenlandse’ ploegen niet echt boeiend. Gelukkig werd ik volledig in het ongelijk gezet, want het was wederom een gave belevenis. Op het kaartje stond dat de wedstrijd om 13.00uur zou beginnen, maar net als bij de dames bleek dat de wedstrijd om de 5e plaats te zijn. Deze werd gewonnen door Spanje, vooral omdat het Kroatië gewoon minder interesseerde, waarna de wedstrijd voor het brons volgde tussen Montenegro en Servië. Natuurlijk stond deze wedstrijd bol van de spanning, aangezien het 2 landen waren die vroeger nog onder 1 land vielen. Helaas voor de Servische spelers was het grootste gedeelte van de aanwezige supporters van de twee spelende landen uit Montenegro, maar gelukkig wisten we ze wel te winnen. Met 6-4 pakte Servië de bronzen plak, ook leuk voor de programmeurs van m’n werk, want die komen uit Servië. En om 15.40uur was het de beurt aan de spelers van Hongarije en de Verenigde Staten om te strijden voor het goud. In eerste instantie waren wij alle 4 op de hand van Hongarije, maar het onsportieve gedrag van de supporters (fluiten en boe-geroep als de VS de bal had) deed ons (iig mij) switchen naar de VS. Helaas bleken die supporters niet veel beter en dus kwam ik terug op mijn beslissing en werd er vooral voor Hongarije gejuicht. En natuurlijk voor het mooie spel wat we te zien kregen. In het eerste partje leek het wel een handbal wedstrijd, want na de eerste 8 minuten stond het al 6-4. Vooral als een team een man meer had werd er continu gescoord, beide teams scoorden 100%. In de volgende partjes werd het aantal doelpunten wel iets minder, maar halverwege stond er toch al 9-8 op het scorebord voor Hongarije. Om maar even een vergelijk te maken, dat was de eindstand in de dames finale. De beslissing bij de heren viel in onze ogen aan het begin van de 4e periode, toen de Hongaarse keeper maar liefst 3 Amerikaanse schoten achter elkaar stopte en de Hongaren wel wisten te scoren. Het publiek (overgrote gedeelte was Hongaar) ging helemaal uit z’n dak toen bij 14-10 het eindsignaal klonk. Voor ons het moment om er vandoor te gaan, op naar het HHH en de sluitingsceremonie. Voor de laatste keer konden wel met onze Olympische toegangskaartjes een kaartje voor de metro halen en voor het laatst was de halte Agricultural Exibition Center ons eindpunt. Het was ondertussen richting 6 uur en dus moesten we maar eens wat te eten op gaan zoeken. Om nu weer een patatje te gaan halen in het HHH daar hadden we geen zin in en we hadden al eerder gehoord over een goed Chinees restaurant vlakbij het HHH, dus dat werd ons doel. Chinees restaurant The Great Wall (erg toepasselijk) was inderdaad zo ongeveer om de hoek en het stam-restaurant van de Hollanders. Bestellen gebeurde vanuit een menu met plaatjes en met de stokjes in de ene hand en een biertje in de andere was het een prima maal. Na een uurtje lekker smikkelen mochten we 27 euro (totaal) afrekenen en konden we een plekje gaan zoeken in het HHH voor de sluitingsceremonie. Gejuich klonk op toen Maarten als vlaggendrager in beeld kwam en de Nederlandse sporters door het beeld renden. De aanwezige Chinezen lieten zich ook nog even horen bij David Beckham en rond 22.00uur was de OS toch echt helemaal voorbij. Met lichte weemoed stapten we op de fiets naar ons appartementje.