Shanghai

Zaterdag 30 augustus, 14.17uur (Shanghai tijd), ergens boven ehhh China ? of al boven Mongolië ?
Het vorige verhaal stopte ik toen we net met de trein uit Beijing waren vertrokken richting Shanghai. Op dit moment zitten we alweer in het vliegtuig richting Nederland, dus er is nog een verhaal te vertellen over Shanghai. De treinreis daar naartoe was zeer comfortabel. Het grootste verschil met de  Trans Mongolië express waren waarschijnlijk wel de bedden. In deze trein waren ze een behoorlijk stuk zachter en dus comfortabeler. Verder was het duidelijk een nieuwere trein, dus gewoon wat minder afgeleefd. En als laatste was er maar 1 tussenstop, ongeveer een uur voordat we in Shanghai aankwamen. Dit leverde nog wat verwarring bij ons op, want aangezien we het reisschema niet kenden wisten we dus niet of we er al waren. Maar een snelle blik op de gang bevestigde dat er nog meer mensen bleven zitten dus hoefden we toch niet stressen. De trein arriveerde keurig op tijd in Shanghai en toen was het op zoek naar ons hotel. In de papieren stond dat het tegenover het station was, maar natuurlijk waren er 2 uitgangen en om het plein van de station heen meerdere gebouwen. Gelukkig hadden we snel een behulpzame Chinees gevonden en een paar minuten later stonden we voor ons hotel. De lobby was zoals je in een ouder luxe hotel verwacht, met veel koper en een grote kroonluchter. Nu was het pas half 9 sochtends, maar toch waren onze kamers al beschikbaar, erg prettig natuurlijk. Even opgefrist en toen direct maar de stad in. De dag erna zouden we met een gids op pad gaan, dus voor vandaag stond vooral rondlopen en misschien een beetje shoppen op het programma. Makkelijkste manier van vervoer ? Net als in Beijing de metro. Gelukkig waren de namen in Shanghai ook aangevuld met Engelse namen, waarschijnlijk omdat er met de Olympische Spelen voetbalwedstrijden in Shanghai waren en met een reisgids in de hand was het geen probleem om een de juiste halte te vinden. Allereerst hebben we een park in het centrum bekeken, wel grappig met allemaal oude mannetjes die kaartspellen of bordspellen zitten te spelen. En natuurlijk heel veel hoge gebouwen, van zo’n 40 tot 101 verdiepingen. Die laatste is dan ook het hoogste gebouw (op dit moment) van Azië. Na een half uurtje park was het tijd voor de bekendste winkelstraat van Shanghai. Meest opvallend daarin zijn vooral de verkopers die er rondlopen en je vragen (omdat je toerist bent) of je horloges, tassen, dvd’s of andere namaak spullen willen kopen. Uiteraard hebben we een keer gekeken wat ze hadden. Dan wordt je meegenomen naar een of ander achterom straatje, waar achter een blinde deur de nepspullen staan opgesteld. En maar handelen dan. Ik was op zoek naar een namaak IPhone 3G (die nieuwe) maar die was nog niet nagemaakt blijkbaar. Voor Geert gingen we voor de vorige versie en dan beginnen ze standaard rond de 3000 Yuan. Aangezien we in Beijing al gezien hadden dat ze voor ongeveer 700-800 Yuan verkocht worden was dat ook ons uitgangspunt, maar verder dan 900 kregen we ze niet omlaag die dag.
Aan het einde van de winkelstraat loop je tegen het water aan, waar de kade de Bund heet. Dit zijn gebouwen uit de tijd van de Opium oorlog. De Fransen en Engelsen (geloof ik) hadden hier toen hun eigen ‘staatje’ van waaruit ze handelden. Omdat de gebouwen op een soort erfgoed lijst terecht zijn gekomen, hebben de Chinezen ze behouden. En het contrast met de overkant van het water is enorm. Het eiland aan de overkant was tot 1989 slechts bereikbaar met een pont en dus niet echt bebouwd. In 1989 werd de eerste en in 1991 de tweede brug opgeleverd. Vanaf dat moment werd het een zeer interessant gebied om te ontwikkelen. Om buitenlandse bedrijven naar China te halen werden het kantoorpanden, waarbij de ene nog hoger dan de ander moest worden. Als eerste werd er een tv-toren gebouwd, daarna de ene wolkenkrabber na de anderen. Voor diegenen die Mission Impossible III gezien hebben, hier staat ook de bank waar Tom Cruise naartoe springt. En dus het hoogste gebouw van Azië. Op dit moment is dat een 101 verdiepingen hoog gebouw in Japanse handen, maar dat kan natuurlijk niet in China, dus binnenkort wordt er begonnen met een ruim 500m hoog gebouw (ongeveer 120 verdiepingen). Bij de tv-toren staan foto’s uit elk jaar sinds 1994 en het is echt gaaf om te zien hoe snel dat is gegaan. We hebben hier nog even rondgehangen en toen weer richting het gegaan. Een lekker rustig avondje met als avondmaal een Macje aan de overkant van de straat was het einde van deze dag.
De volgende dag was het om 9.00 ontbijten en daarna op excursie. Als eerste een stop bij een grote binnentuin in het oude centrum van Shanghai. Het was wel een mooi groen stukje in een verder erg vol gebouwde omgeving. En door handig gebruik te maken van allerlei visuele trucjes leek het een stuk groter dan dat het uiteindelijk echt was. Hierna was het de beurt aan een Lamatempel (ja, nog eentje), waarin de belangrijkste twee beelden twee van Jade gemaakte Boedha’s waren. Uiteraard was fotograferen weer niet toegestaan, maar ach, dat hebben we nu al zo vaak te horen gekregen…. In deze jadetempel was ook een theehuis gevestigd en in de excursie was ook opgenomen dat we daar naartoe zouden gaan. In eerste instantie hadden we allemaal een beetje ‘verplicht’ gevoel, maar het bleek best gezellig te worden en de verkoopster deed haar werk erg goed, want we gingen allemaal weg met een tasje met thee. Tijd voor lunch, dit keer bij een Thai. Onze gids Joe vroeg ons nog of we van pittig eten hielden en we hadden daardoor het idee dat we wel weer wat zouden gaan zweten. Dat bleek dus volledig ongegrond, want wat zij als pittig omschreven was niet veel pittiger dan de normale dingen in Beijing. Of we zijn er ondertussen aan gewend, dat kan natuurlijk ook. Hierna was het opschieten, want om 3 uur zouden we met een rondvaartboot over de Bund gaan varen. Helaas voor de gids (leverde hem wat stress op) zat het verkeer wat tegen, waardoor we pas om 15.15 aan kwamen bij de boot, die dus net weg was. Gelukkig gaat de boot elk uur en paste er in onze trip best een boot een uurtje later. Na een half uurtje rondlopen op de Bund konden we dus alsnog met de boot en kregen we weer een heel ander perspectief van alle gebouwen daar. Joe wist ons nog wat details over de gebouwen en de ontwikkeling van het eiland te vertellen en had ons ook al het idee aan gedragen om savonds naar een acrobaten show te gaan. Die hadden we in Beijing laten zitten, maar deze keer lieten we deze kans niet voorbij gaan. Nu stond er in onze beschrijving van de excursie ook nog een diner, maar bij Joe in zijn papieren dus niet. En wij hadden onze papieren niet bij ons. Gelukkig was dat ook weer opgelost met 2 telefoontjes van Joe en na terugkomst aan de kade met de boot konden we direct terecht bij het restaurant daar boven aan de kade. Een tweede warme, gelijksoortige maaltijd werd opgediend, maar smaakte wederom prima. Het is dan dus een aantal schalen met stukjes vlees, verschillende groeten en een grote kom met rijst. Het normale gebruik in China is dat je dan wat je wil eten op je eigen bord legt en daarna met je stokjes op eet. Maar vanaf het bord in het midden gaat het ook prima met de stokjes.
Met de acrobaten show beginnend om 19.30 en nog een trip naar het hotel (verplichting voor de reisorganisatie) en een trip naar de show voor de boeg, moesten wel even dooreten, maar om 18.30 waren we inderdaad bij het hotel terug. Even opfrissen en om 18.45 stonden we weer klaar voor vertrek. Voor de trip naar het theater had Joe een vriend met een busje gevraagd en gelukkig was die ook netjes op tijd en een half uurtje later en dus een kwartier voor aanvang waren we bij het theater. De kaartjes die we hadden hoorden in de 2e categorie, maar door connecties (of gewoon mazzel) had Joe geregeld dat we voorin dat gedeelte zaten en dus op rij 5. De show die we te zien kregen, liet vooral heel veel lenigheid en controle zien. Natuurlijk kwamen ook de kop en schotels voorbij en een jongleur. Een dame met goocheltrucs had wat kleine problemen met haar duiven (eentje vond de ventilatie buizen bovenin het theater wel een goed ideel) en de jongleur verloor een balletje onderweg, maar gelukkig werd het hoogtepunt van de avond wel met succes afgesloten. Daarin reden 5 mannen met hun motoren in een afgesloten bolvormige kooi rondjes achter elkaar, door elkaar, rond, over de kop, tussen elkaar door etc. Zeer spectaculair, mede doordat vanuit de zaal natuurlijk weinig diepte te zien was en het constant leek alsof ze tegen elkaar aan zouden knallen.
Nadat de show om 21.00uur afgelopen was stond Joe alweer te wachten en konden we kiezen waar we naartoe wilden. Terug naar het hotel of naar de French Confession. Dat is het hippere uitgaansgebied van Shanghai met kroegjes, karaoke bars, restaurantjes etc. Natuurlijk wilden we nog wel wat meemaken van het uitgaansleven en dus zijn we voor optie 2 gegaan. De vriend van Joe zette ons aan het begin van het gebied af en daarna hebben we ons daar een paar uurtjes vermaakt. En al was het toch echt het gebied voor het hippere publiek, de prijzen vielen (naar westerse standaarden) nog zeer redelijk. De bar waar wij uit kwamen had de hele dag happy-hour en dan is 80 Yuan voor een cocktail (of eigenlijk dus twee) nog best goedkoop. Een taxirit van een kwartiertje (en 2 euro) later, gingen rond half 1 de ogen weer dicht.
Ondertussen was het alweer de laatste (volle) dag van onze vakantie en eigenlijk hadden we nog maar een paar dingen op ons wensen lijstje staan. Omdat de trip naar het vliegveld met een busje afgelegd zou worden, wilden we toch nog met de magneet zweeftrein die kant op. De Maglev rijdt/zweeft van een metrostation aan de rand van de stad naar het vliegveld in iets meer dan 7 minuten. Dat is ongeveer 30 minuten, waarbij hij een maximumsnelheid van 430km per uur haalt. Dat hij zo hard gaat merk je best wel, maar helemaal als de 2e trein (ze rijden continu heen en weer) langs komt. Dan ‘passeer’ je elkaar dus met bijna 900km per uur. In een split-second en een doffe dreun later is hij weer voorbij. Voor een retourtje metro-vliegveld betaal je 80 Yuan, maar het is zeker een ervaring om mee te maken. Op het vliegveld kan je dan even rustig rondkijken en een uurtje later hebben we de Maglev weer terug genomen. Al met al waren we inclusief dat uurtje op het vliegveld inderdaad de 3 uur kwijt die Joe aangegeven had. Hij had al voorgesteld om de Maglev te nemen (en nog veel meer dingen te doen), maar omdat het onze laatste dag was en we eigenlijk helemaal geen zin hadden in een vast (en vol) programma, hadden we hem savonds maar even verteld dat we liever zelf wat gingen doen. Helaas kwamen we wel terug in Shanghai met regen, maar dankzij de verkopers op straat ‘Want to buy an umbrella ?’, liepen we toch lekker droog rond. De tijd tussen 2 uur smiddags en 6 uur savonds kan ik vrij makkelijk omschrijven. Schoenen kopen voor Monique is onmogelijk en een IPhone voor Geert een stuk makkelijker. Voor 800 Yuan vonden we er eentje in de kelder van een gewone winkel en Nicole heeft nu dus al een verjaardagscadeautje voor hem. Nog een paar chopsticks als souvenir, een poging om een zijden shirt te kopen (niet eens geworden over de prijs) en wat Olympische merchandise en het was tijd om wat te gaan eten. Voor dat hadden we nog 2 opties open gehouden. We konden naar de TV-toren gaan of naar het 1-na-hoogste gebouw van Shanghai. Beiden staan op het eiland en om daar te komen kan je een boot nemen, de brug of met tunnel. Wij hadden gekozen voor de Sightseeing tunnel, waarbij je in cabines voor ongeveer 15 personen over een rails rijdt. Onderweg krijg je een lichtshow te zien, maar heel eerlijk stelde dat niet zoveel voor. Vermakelijk, maar niet meer. Eenmaal op het eiland kwamen we al snel langs de TV-toren en daar kan je voor 280 Yuan eten in een draaiend restaurant op 267m hoogte. Tevens mag je dan nog naar de Space Cabin op 350m en is er nog een uitzicht-dek op 90m. Maar we wilden ook even gaan kijken bij het andere gebouw, dus nog maar even een stukje wandelen. Nu is zoals te verwachten het hele eiland een grote bouwput en het duurde dus een uur voordat we via dat andere gebouw (onduidelijk of er een restaurant boven was) weer terug waren bij de TV-toren. Kaartjes gekocht (kon met creditcard alleen bij kassa 2) en op naar boven. Spectaculair is denk ik wel het juiste woord om het uitzicht te omschrijven. Het restaurant is dus op 267m hoogte en draait heel langzaam rond. Daarbij krijg je dus continue een iets ander uitzicht te zien, terwijl je aan je tafel zit te eten. Het eten is niet van hetzelfde niveau als het uitzicht, maar is zeker ook niet slecht maar het uitzicht maakt dat je daar eigenlijk geen problemen mee kan hebben. Grappig is ook dat de buitenwand niet mee draait. Het draaiend gedeelte is echt alleen de vloer waar de tafels op staan en dus ook het buffet of de bar in het midden komen langzaam steeds dichterbij en draaien weer van je af. En de verhoging aan de buitenkant staat ook stil, dus na een paar minuten kwamen we er achter dat de tassen die we daar neergelegd hadden bij de volgende tafel stonden. Dus die maar even onder de tafel gelegd. Na de maaltijd zijn we ook nog op 350m gaan kijken, waarbij het uitzicht nog wat beter was, maar ook de verlichting wat irritanter. Doordat er eigenlijk net even teveel verlichting was, waren foto’s met de stad als achtergrond bijna niet mogelijk om te maken, door de reflecties in de ramen. Nee, dan kan je beter nog een trap naar beneden gaan, waar je buiten om het gebouw heen kan lopen. En op 90m hoogte zijn de gebouwen nog wat beter te zien, dus het aantal foto’s nam weer vrij erge vormen aan. Kan ik zo meteen nog even aan de slag….
Gelukkig hadden we bij de Sightseeing tunnel al wel gekeken tot hoe laat hij open was en hadden we het wat ruim genomen, want na een wat alternatieve route ‘uitgestippeld’ door Geert waren we keurig op tijd terug op het vaste land. En ook bij de metro waren we precies op tijd. Dat bleek trouwens pas toen de metro waar wij in zaten bij ons eindstation (Shanghai station) leeg gemaakt werd en leeg verder moest. Een super avond dus van een super vakantie.
En nu is het (na een maaltijd en de film ‘Kung Fu Panda’) 17.35uur Shanghai tijd geworden en ik ga ik nog maar even wat foto’s uitzoeken/bewerken. Hopelijk krijg ik ze allemaal af en staan ze dus als jullie dit lezen ook allemaal online. Zijn er maar rond de 3500 dus  genoeg te zien.