Waterpolo heren finale en sluiting

Dinsdag 26 augustus, 11.42uur
Het laatste wat er nog te schrijven valt over Beijing is de dag van de sluiting en de maandag erna. Zondag 24 augustus was de dag dat na ruim 2 weken Olympische topsport de laatste finales gespeeld en gelopen werden, oa van de heren waterpolo. Nu had Nederland kwalificatie gemist, maar hadden we er toch voor gekozen naar deze finale te gaan. Heel eerlijk vroeg ik me van te voren af of dit wel de afsluiting zou worden die ik wilde, want na alle hoogtepunten leek mij een waterpolo finale van twee ‘buitenlandse’ ploegen niet echt boeiend. Gelukkig werd ik volledig in het ongelijk gezet, want het was wederom een gave belevenis. Op het kaartje stond dat de wedstrijd om 13.00uur zou beginnen, maar net als bij de dames bleek dat de wedstrijd om de 5e plaats te zijn. Deze werd gewonnen door Spanje, vooral omdat het Kroatië gewoon minder interesseerde, waarna de wedstrijd voor het brons volgde tussen Montenegro en Servië. Natuurlijk stond deze wedstrijd bol van de spanning, aangezien het 2 landen waren die vroeger nog onder 1 land vielen. Helaas voor de Servische spelers was het grootste gedeelte van de aanwezige supporters van de twee spelende landen uit Montenegro, maar gelukkig wisten we ze wel te winnen. Met 6-4 pakte Servië de bronzen plak, ook leuk voor de programmeurs van m’n werk, want die komen uit Servië. En om 15.40uur was het de beurt aan de spelers van Hongarije en de Verenigde Staten om te strijden voor het goud. In eerste instantie waren wij alle 4 op de hand van Hongarije, maar het onsportieve gedrag van de supporters (fluiten en boe-geroep als de VS de bal had) deed ons (iig mij) switchen naar de VS. Helaas bleken die supporters niet veel beter en dus kwam ik terug op mijn beslissing en werd er vooral voor Hongarije gejuicht. En natuurlijk voor het mooie spel wat we te zien kregen. In het eerste partje leek het wel een handbal wedstrijd, want na de eerste 8 minuten stond het al 6-4. Vooral als een team een man meer had werd er continu gescoord, beide teams scoorden 100%. In de volgende partjes werd het aantal doelpunten wel iets minder, maar halverwege stond er toch al 9-8 op het scorebord voor Hongarije. Om maar even een vergelijk te maken, dat was de eindstand in de dames finale. De beslissing bij de heren viel in onze ogen aan het begin van de 4e periode, toen de Hongaarse keeper maar liefst 3 Amerikaanse schoten achter elkaar stopte en de Hongaren wel wisten te scoren. Het publiek (overgrote gedeelte was Hongaar) ging helemaal uit z’n dak toen bij 14-10 het eindsignaal klonk. Voor ons het moment om er vandoor te gaan, op naar het HHH en de sluitingsceremonie. Voor de laatste keer konden wel met onze Olympische toegangskaartjes een kaartje voor de metro halen en voor het laatst was de halte Agricultural Exibition Center ons eindpunt. Het was ondertussen richting 6 uur en dus moesten we maar eens wat te eten op gaan zoeken. Om nu weer een patatje te gaan halen in het HHH daar hadden we geen zin in en we hadden al eerder gehoord over een goed Chinees restaurant vlakbij het HHH, dus dat werd ons doel. Chinees restaurant The Great Wall (erg toepasselijk) was inderdaad zo ongeveer om de hoek en het stam-restaurant van de Hollanders. Bestellen gebeurde vanuit een menu met plaatjes en met de stokjes in de ene hand en een biertje in de andere was het een prima maal. Na een uurtje lekker smikkelen mochten we 27 euro (totaal) afrekenen en konden we een plekje gaan zoeken in het HHH voor de sluitingsceremonie. Gejuich klonk op toen Maarten als vlaggendrager in beeld kwam en de Nederlandse sporters door het beeld renden. De aanwezige Chinezen lieten zich ook nog even horen bij David Beckham en rond 22.00uur was de OS toch echt helemaal voorbij. Met lichte weemoed stapten we op de fiets naar ons appartementje.