Atletiek en huldigingen Maarten en waterpolodames

Zondag 24 augustus, 23.25uur
Na alle opwinding van de waterpolo dames, hadden we nog net een uurtje over in het Birdsnest bij de atletiek. Natuurlijk hadden we graag een stuk langer in dat stadion gezeten, maar achteraf was de keuze om toch naar de waterpolo finale te gaan natuurlijk de beste die hadden kunnen maken. Vanaf het waterpolostadion was het ongeveer een half uur lopen naar het Birdsnest en na een super snelle security check renden we net nadat de Nederlandse heren de 4×100m hadden gelopen het stadion in. Super gaaf stadion en natuurlijk enorm groot. We zaten aan de 2e lange zijde van het stadion en hadden daardoor goed zicht op het hinkstapspringen (net begonnen) en zagen de 400m lopers op het 1e rechte stuk voorbij komen. Verder mochten we aan de overkant de 110m horden gade slaan, welke met overmacht gewonnen werd door de wereldrecordhouder uit Cuba. Verder was de 10 kamp nog bezig (we zagen Martineau zijn 400m lopen) en toen was het alweer afgelopen. Hierna begon de volgende snelle etappe naar het HHH, want om 23.30 zou de huldiging plaats gaan vinden van de waterpolo dames en om 23.45 van Maarten. Nu moet ik zeggen dat de Chinezen het vervoer erg goed voor elkaar hebben, want om 91.000 mensen met de metro weg te krijgen heb je wel wat treinen nodig. En toch waren we in de 2e metro al aan de beurt en nog geen uurtje later stonden we in het HHH, met nog een klein half uurtje over. Uiteraard begon de ceremonie weer een kwartiertje te laat, maar toen was het (volgorde was omgekeerd) de buurt aan Maarteen. Ik kan me niet herinneren dat ik het publiek ooit zo hard heb horen zingen en het was duidelijk dat hij ook zeer geëmotioneerd was. Vooral het ‘We are the champions’ werd uit volle borst meegezongen en toen Etta het podium om getrokken wordt en Maarten om z’n nek vloog, had ik weer kippenvel (denk de 5e keer die dag). Echt een ceremonie om nooit te vergeten, aan het eind van een dag om nooit te vergeten. Nadat Maarten super lang op het podium had gestaan (Humberto Tan werd iedere keer onderbroken door het gescandeer van ‘Kampioenen, kampioenen’), was het de buurt aan de dames waterpoloërs. Uiteraard kregen zij ook hun gigantische portie gejuich en gejoel, zeker toen ze besloten om allemaal te gaan crowdsurfen. En zelfs Maarten durfde zijn 2.02m lange lijf over te geven aan het publiek. Dat ging dan ook volledig door het dolle en de huldiging duurde dan ook tot ergens rond 1 uur. Met een lekker stukje muziek er achter aan van IOS was het een groot feest. Toen we rond 4 uur eindelijk ons bedje voelden waren we dan ook volledig op. Zo’n dag maak je denk ik nooit meer mee.