Waterpolo dames GOUD!

Vrijdag 22 augustus, 16.44uur, de middag van de waterpolo dames
Nog steeds met kippenvel op onze armen liepen we weg bij de roeibaan, op naar de volgende finale. Want buiten Maarten kon er nog meer Olympisch goud gehaald gaan worden. De waterpolo dames hadden zich donderdag ten koste van Hongarije weten te plaatsen voor de finale, tegen regerend Wereldkampioen de Verenigde Staten. Natuurlijk een super prestatie, maar het was duidelijk dat de dames meer wilden. Olympisch goud moest het gaan worden en wij hadden kaartjes. Na de halve finale had Geert er 2 op de zwarte markt gekocht en ik had via een paar Hongaren nog 2 kaartjes op de kop weten te tikken. Ruilen voor 4 handbal kaartjes die nog gewoon te koop waren via Cosport. Goeie deal!. Achteraf had dat niet eens nodig geweest, want donderdagavond had ik vervolgens nog 7 kaartjes weten te kopen via Cosport en die moesten we nu nog even op gaan halen. Het had precies 10 minuten geduurd voordat ik ze kwijt was en dat alleen maar via een paar smsjes.
We liepen dus richting de uitgang, zoek naar een taxi. Nu waren we met z’n 5en, Monique en ik, plus Marcel de Natris en zijn vriendin, plus nog een Nederlandse. Wel, taxi’s genoeg, maar helaas mochten we niet in 1 taxi met z’n allen, dus namen Monique en ik zelf een taxi. Marcel had aangegeven waar hun hotel was en dus reed onze taxi ook die kant op. Onderweg begon het weer lekker te hozen van de regen, maar een uurtje later reden we toch door de straten van Beijing. Door de taxichauffeur een metro kaartje te laten zien begreep hij dat we niet naar dat hotel wilden maar naar een metrostation en even later stonden we ergens in het noorden van Beijing bij de metro. 13 euro voor een rit van een uur, dat gaat in Nederland niet lukken denk ik.
En aangezien je overal Nederlanders tegen komt, was het eigenlijk niet zo vreemd dat we op het metrostation Gijs Damen tegen kwamen. Hij ging met z’n vriendin proberen nog een kaartje voor het waterpolo te bemachtigen, want die had hij nog niet. Helaas voor hem was ik er al doorheen, anders had hij er natuurlijk nog een mogen kopen. Wij gingen vervolgens door naar het kantoor van cosport en nadat ik de kaartjes had opgehaald en we weer een bezoek aan de grote gele M hadden gebracht, was het nog even tijd voor een tussenstop in het HHH. Geert even een sms gestuurd en een Daily Dutch (info krantje die ze in het HHH printen met een overzicht van de dag ervoor) gescoord. Even rustig krantje gelezen, herhaling van Maarten gekeken (weer kippenvel) en toen Nicole en Geert er ook waren konden we richting de waterpolo. Op dat moment hoor ik van een andere Nederlander die nog 1 kaartje over had voor de waterpolo en na een sms en belletje met Gijs kon ik die dus ook nog blij maken. De trip naar het zwembad was niet meer dan normaal en keurig zoals afgesproken waren we om 16.30 bij de ingang van het zwembad terrein.
Nadat iedereen zijn kaartjes had, konden we met alle Hollanders proberen het bad in te nemen. Direct bleek echter dat de security opdracht had gekregen om bij finales extra streng te controleren dat iedereen op zijn eigen plaats ging zitten en dus zaten de Hollanders bij de wedstrijd voor het brons over de hele tribune verspreid. Uiteindelijk werd deze wedstrijd door Australie gewonnen in de extra tijd en was het daarna de beurt aan Nederland om te proberen van regerend Wereldkampioen de Verenigde Staten te winnen. Nu zit er tussen de wedstrijd voor het brons en de finale een minuut of 10 en natuurlijk werd er wederom een poging ondernomen om met alle Hollanders bij elkaar in 1 vak te komen te zitten. Met dank aan een Australiër (die mij even zijn kaart van het beoogde vak leende) en heel veel brutaliteit lukte dat wonderwel en dus konden we als een front achter onze dames gaan staan.
Direct aan het begin van de wedstrijd werden de intenties van het Nederlands team duidelijk, want binnen een paar minuten stond er 4-0 op het scorebord. De Amerikanen werden volledig weggespeeld en alle ballen die geschoten werden vlogen er in. Natuurlijk was dit spel en tempo onmogelijk vol te houden en dus kwamen de Amerikanen in het eerste partje nog terug tot 4-2. Ook in het 2e partje hadden de Amerikanen het beste van het spel en na 2x 8 minuten spelen konden we weer opnieuw beginnen : 5-5. Vanaf dat moment golfde het spel op en neer en met nog een paar minuten te gaan stond er 8-8 op het scorebord. De supporters van Nederland en de VS bestreden elkaar ondertussen ook op de tribune, waarbij het opvallend was dat de Nederlanders vooral VOOR de sporters schreeuwen, waar de supporters van de VS ook erg bezig waren TEGEN de Nederlandse supporters. Ach, ze weten vast niet beter.
In het laatste partje was de spanning bijna niet meer te verdragen en het stadion ontplofte werkelijk toen Danielle de Bruijn (tot voor deze wedstrijd te omschrijven als ‘de zus van’ maar na de wedstrijd meer ‘de beste waterpolo speelster van de Olympische Spelen’) met nog 26 seconden te spelen de 9-8 binnen schoot. Natuurlijk gaven de Nederlandse dames dit niet meer uit handen (al kreeg de VS nog een ENORME kans op de gelijkmaker, 5 seconden voor tijd) en dus was het PARTY TIME!!! De Amerikanen dropen volledig gedesillusioneerd af en wij vierden ons feestje op de tribune. Alle coaches uiteraard het water in en polonaise op de tribune. Vervolgens het Wilhelmus uit volle borst meezingen en daarna toch wel snel het stadion uit, want we hadden ook nog kaartjes voor de atletiek in het Birdsnest….