Maarten Olympisch Kampioen!!

Vrijdag 21 augustus, 15.02uur, de ochtend van Maarten
Ookal heb ik eigenlijk nog een dag te schrijven (donderdag), nu een stukje over gisteren. Wat een dag……. Denk niet dat ik de dag van gisteren snel ga vergeten. En hoop het ook niet, want het was denk ik… nee… WEET ik, de mooiste dag van de spelen. Want wat we toen hebben meegemaakt komt denk ik in de geschiedenis boeken. Maarten OLYMPISCH KAMPIOEN!!!

Na een uurtje of 4 slaap ging om 6 uur de wekker en het eerste wat opviel was dat het regende. Nu was dat ook wel voorspeld, maar toch, je hoopt altijd dat ze hier dezelfde fouten maken als in Nederland. Dus de pocho’s konden weer aan, direct al op weg naar het HHH. Onderweg waren we vooral bezig met niet al te nat worden en toen Geert en ik aankwamen bij het HHH misten we de 2 dames. Die stonden bij het laatste kruispunt nog achter ons en we waren er vanuit gegaan dat ze nog steeds achter ons zaten. Niet dus. Een paar minuutjes later kwam Monique aangefietst en die meldde dat de trapper van de fiets van Nicole er af lag. Ze was ondertussen al terug gaan lopen naar het fietsenmakertje bij het metro station waar we langs kwamen, maar waarschijnlijk omdat het regende was die er niet. Geert was ondertussen terug gefietst en even later kwamen ze dus aangelopen. Al met al was dit niet echt goed voor het humeur van Nicole en zij en Geert besloten dat ze geen zin hadden om de hele ochtend in de regen te zitten en gingen dus niet mee naar het open water zwemmen. En dus vertrokken Monique en ik rond kwart over 7 met z’n tweeën richting de roeibaan. Nu is het al een uur met de bus en we moesten nog naar die bus toe, dus we kregen het idee dat het toch wel een beetje krap zou gaan worden. Gelukkig wisten we ook dat de bus het eerste stuk vanaf het busstation als het ware de omgekeerde route van de metro reed en we dus 2 haltes eerder uit de metro konden gaan en daarmee een stuk konden afsnijden. Leuk idee, maar wel een waar meer mensen aan gedacht hadden. Mede doordat we net even wat groter zijn dan de Chinezen lukte het echter wel om direct de eerste bus in te komen al stonden we wel erg krap in het gangpad. Samen met ons ook nog een of andere Chinese man die het nodig vond om erg ver met z’n kont naar achter te gaan staan, waardoor Monique nog een stevig partijtje duwen heeft gedaan, maar een uurtje later stonden we keurig op tijd voor de ingang van de roeibaan. De security had ook door dat het regende en dus werd alles in net even een hoger tempo uitgevoerd en we hadden uiteindelijk nog 4 minuten te gaan toen we de tribune op liepen. Dit keer zaten we op tribune 107, waar we bij Edith nog op 102 zaten. En dan zit je dus ongeveer 200m verder van finish vandaan, wat we natuurlijk niet echt handig vonden. Dus nadat de zwemmers voorgesteld waren, gestart en voor de eerste keer langs gekomen waren, zijn we maar eens gaan kijken of er nog ruimte was op 102. En of er daar nog Nederlanders te vinden waren. Na wat overtuigingskracht/negeren van de vrijwilligers zaten we inderdaad een minuut of 10 later op 102, samen met Etta (de zus van Maarten), haar vriend en een goede vriendin van ze.
Helaas hadden de weergoden besloten om er een lekker regenachtig dagje van te maken en de eerste 1,5 uur van de race zaten we dan ook diep verscholen in onze poncho’s te kijken. En dan vooral naar het grote video scherm, want helaas deden de Chinezen niet echt tussenstanden op het score bord en kwam een eventuele tussenstand via het commentaar ook maar eens in de ronde langs. Gelukkig hadden we er aan gedacht om de verrekijker van Nicole mee te vragen nu zij niet mee gegaan was en konden we nog een poging wagen om onder andere via het videoscherm de race nog enigszins te volgen. En omdat de race uit 4 ronden van 2,5 ging hadden we 4x de kans om van dichtbij te bekijken hoe Maarten erbij lag. In het eerste rondje hield hij zich heerlijk schuil rond plaats 15, om in de 2e ronde langzaam op te schuiven naar plaats 11. Bij de 3e keer dat ze langs kwamen (nog steeds met de hele groep bij elkaar, buiten 2 zwemmers die aan de achterkant moesten lossen) was hij al opgeschoven naar de 8e plaats, nog steeds erg gemakkelijk zwemmend. Aan de voorkant probeerde ondertussen David Davies (eigenlijk een 1500m binnenbad zwemmer) de boel uit elkaar te trekken, samen met een Griek, maar Maarten liet zich niet gek maken en zwom rustig zijn eigen race. En als er dan al een gaatje viel was hij er met een paar slagen weer bij. Zo ook toen in de vierde ronde voor onze tribune de top 3 probeerde weg te zwemmen. Met een paar machtige slagen schoof Maarten op van een gedeelde 5e plaats (ze lagen met 5 man naast elkaar) naar plaats 4. Daarna verdwenen ze weer langzaam uit beeld en moesten we weer proberen via het videoscherm de race te volgen. De speaker wist ondertussen te vertellen dat David Davies niet echt een gat had geslagen en er een Griek op de 2e plaats lag. Hij nam 2 lengten voorsprong (op ongeveer 800m voor het eind) en bouwde dat uit naar 3 lengten. Maar plotseling zag ik door de verrekijker de machtige klappen van Maarten in beeld komen en nog geen 100m later lag hij op de benen van Davies. Omdat ik het via de verrekijker het beste kon volgen zei ik natuurlijk hardop wat ik zag. Erg leuk waren dan ook de reacties van Etta en haar vriend, met ‘weet je het zeker?’ en ‘weet je het echt zeker?’. Vervolgens konden we op het scherm allemaal zien dat Lurz de benen van Maarten had gekozen en er langs kwam. Daar achter viel een gat en dus wisten we op dat moment dat Maarten voor een medaille zou gaan! Lurz kwam nu naar Davies te liggen, met Maarten nog steeds op de benen van Davies. En toen gebeurde waar we allemaal alleen maar van hadden kunnen dromen. Lurz en Davies probeerden het met z’n tweeën te gaan uitvechten, daarbij zo druk bezig met elkaar dat ze waarschijnlijk niet door hadden dat ze langzaam steeds verder naar rechts uitweken, daarbij een super grote kans gunnend aan Maarten. En die pakte hem met 2 handen aan!!
Tot dat moment hadden we op het videoscherm vooral beelden laten zien vlak boven het water gefilmd, waarbij het slecht te zien was wie er nu precies voor lag, maar nu switchten ze naar een camerastandpunt van boven. En het eerste wat me opviel was dat Maarten voor lag!! Ik denk dat ik dit direct geroepen heb en dat zowel Etta als haar vriend vrijwel in koor riepen : ‘WEET JE HET ZEKER???’. Ze twijfelden nog of de zwemmer voorop echt Maarten was, maar ik wist het (vrijwel) zeker. Met trillende handen probeerde ik het scherm in de gaten te houden en toen ze eenmaal recht voor ons waren konden we inderdaad zien dat 1 zwemmer duidelijk voor lag en was ik er van overtuigd dat Maarten ging winnen. ‘Hij gaat winnen, HIJ GAAT WINNEN!!’ heb ik denk ik geroepen, ‘GOUD!!!!!’. Toen nog een paar seconden twijfel bij Etta, gevolgd door puur ongeloof toen de speaker inderdaad om riep dat Maarten kampioen was. En daarna tranen, tranen van pure vreugde. Bij Etta, d’r vriend maar ik zal eerlijk toegeven dat mijn ogen ook niet droog bleven. Daarna gejoel, gefluit, gegil en weet ik wat allemaal. HELEMAAL TE GEK!
Maar wat nu ? Wij op de tribune en Maarten aan de overkant van de roeibaan. Een huldiging vanaf de overkant proberen te volgen, dat kon toch niet ? Dus was het tijd voor de brutale Hollander en een poging om bij hem te komen. Dus we pakten onze spullen en gingen op weg. Aan het eind van het terrein bij de tribunes (bij tribune 101) was een controle postje, waarna je op de weg langs de baan zou kunnen komen. Gelukkig had (en ik baal ervan dat ik haar naam niet meer weet!) de 3e dame in ons gezelschap een of andere kaart om haar nek hangen en met wat vlugge hand bewegingen en doen alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat we daarheen liepen kwamen we langs die post. Natuurlijk hoorden we achter ons nog wat geroep, maar echt overtuigend was ze niet en ook niet echt gedreven om ons tegen te houden. We liepen nu richting de botenhuizen aan de kopse kant van de baan en op naar de 2e controle post. Daar kwamen we juichend dat we goud hadden soepeltjes langs en dus liepen we nu tussen de mensen met hun boten en kajaks door naar de overkant. De 3e controle post keek ons niet eens aan, maar ja, we liepen zijn gebied ook uit in plaats van in, dus dat ging soepeltjes. Nu nog de laatste hindernis, de controle post bij de perstribune/het sporters terrein. We hadden afgesproken dat in ieder geval Etta er doorheen geloodst moest worden, of wij er door zouden komen was minder van belang. Deze man waagde in ieder geval nog een echte poging om ons tegen te houden, maar aangezien we een kop groter waren en toch niet van plan waren naar hem te luisteren, was de beslissing al snel gevallen. En dus stonden we een kwartiertje na de race tussen de andere Nederlandse zwemmers en begeleiding te wachten tot Maarten klaar was met zijn interviews. Ondertussen had Aad van Groningen (de teammanager) door dat Etta er was en werd ze even snel naar het interview gebracht, waar ze dus live tijdens de uitzending haar broertje om z’n nek kon vliegen. Missie geslaagd!
Na nog een kwartiertje was het tijd voor de prijsuitreiking en kwam Maarten terug naar waar wij stonden. Hij werd voor de foto nog even op de schouders genomen en moest toen richting het podium. Ach, als we dat toch brutaal bezig zijn kunnen we net zo goed met de Nederlandse zwemmers mee de perstribune op lopen. Achter Marcel Wouda aan langs de security en daar stonden we dan, op de perstribune, recht voor het podium. Mooier wordt het niet!! M’n fototoestel maakte ondertussen overuren en zelf de camera man op de perstribune wilde wel even een foto maken van Maarten vanaf de eerste rij. Met kippenvel volgende we de ceremonie en het Wilhelmus. De bloemen waren natuurlijk voor Etta, die vervolgens met tranen in haar ogen eindelijk haar ouders aan de telefoon wist te krijgen. Maarten moest nu naar de dopingcontrole, voor ons het moment om weer richting Beijing te gaan, op naar de volgende eindstrijd, die van de waterpolo dames. Al met al een ochtend om nooit meer te vergeten!