Verboden stad, Lama tempel en shoppen

Zaterdag 9 augustus, 11.15uur, appartement
Eigenlijk had ik al 3 dagen geleden willen beginnen aan dit stukje, maar zoveel te zien en te doen, dat het er even bij in geschoten is. Dus moet ik nu even hard graven in mijn geheugen om te bedenken wat we allemaal gezien hebben de afgelopen dagen.
Afgelopen woensdag (6 augustus) zijn we naar de Verboden Stad geweest. Het was tevens onze eerste trip met de metro en dus op zoek naar een kaartje. Nu kan je per trip een kaartje kopen (2 Yuan = 0,20 euro) of je koopt een kaart die je op kan laden. Natuurlijk zijn we voor de kaart gegaan en dan koop je de kaart voor 20 Yuan en krijg je er ook nog 20 Yuan tegoed op. En iedere keer dat je de metro pakt haal je hem langs de toegangspoort en wordt er 2 Yuan afgeschreven. Werkt prima, dus we zullen veel met de metro gaan doen vermoed ik zo. Zeker omdat de fietsen er nog steeds niet zijn. Vandaag nog maar eens bellen denk ik, begint toch wel een beetje irritant te worden. Bij de metro is trouwens goed te merken dat de Chinezen veiligheid best belangrijk vinden, want alle tassen moeten bij de ingang van de metro door de scanner, hetzelfde soort scanner als op een vliegveld. Of ze heel goed opletten weet ik niet, maar als er echt iets mis zou zijn zouden ze wel reageren denk ik.
Na een paar haltes en een overstap kwamen we bij de Verboden Stad aan. Je komt dan uit de metro boven tussen de Verboden Stad en het Plein van de Hemelse vrede. En het eerste wat op valt is dat het hier dus wel erg druk is. Erg druk. Maar goed, gewoon met de meute meelopen en dan komt het allemaal goed. Wel, wat is me nog bijgebleven van de Verboden Stad ? Een paar dingen wel, dat het vooral heel groot is. Alles is opgezet voor de keizers van vroeger en die zorgden goed voor zichzelf, dat was wel duidelijk. Ergens rond een uur of 3 waren we ergens achter in de stad toen we plotseling door een stel beveiligingsbeambten. Iedereen een beetje in de stress (wij niet, maar het personeel), naar later bleek omdat er een of andere bobo de stad kwam bezoeken. Na 20 minuten wachten kwam die voorbij maar om nu te zeggen dat we hem herkenden, nee. Daarna mochten we weer verder met onze wandeling en gingen we terug richting de in/uitgang. Het viel ons daarbij op dat, misschien ook omdat het wat rustiger begon te worden, dat als je de stad in omgekeerde volgorde doet je zeker zoveel mooie dingen ziet. Nog maar een paar foto’s gemaakt en toen een wandeling gemaakt op het plein van de Hemelse Vrede. Ook daar weer erg veel mensen, maar zeker niet zo druk als sochtends. Na een ritje in de metro zijn we nog even uitgestapt bij het Holland Heineken House. Erg grappig om je paspoort te laten zien aan de beveiliging om door te mogen lopen. Het house was nog niet open, maar we konden wel vast even een blik aan de voorkant werpen. Terwijl we stonden te wachten kregen we nog bezoek van een paar bekenden, Jos van Kuijeren en Inge de Bruijn en toen vonden we het wel genoeg. We zijn (2 haltes) lopend naar huis gegaan, wisten we ook weer dat dat ongeveer 20 minuten duurt en verder niets meer gedaan.
De volgende dag (donderdag) zijn we nog meer cultureel bezig geweest, dit keer bij de Lama tempel. Natuurlijk was deze tempel erg te vergelijken met die we in UlaanBataar gezien hebben, met wederom een erg hoog beeld. En omdat deze uit 1 stuk hout gesneden was, was het zelfs een vermelding in het Guiness Record book waard. Natuurlijk ook hier weer een stapeltje foto’s gemaakt, een groot aantal zonder dat het personeel het zag, want in de tempels mag je dus geen foto’s maken. Geen idee waarom niet, maar Boeddha houdt blijkbaar niet van foto’s. Verder ERG veel wierook geroken, want overal stond dat om Boeddha te eren je 3 wierook staafjes moest offeren. Ja, zo kom je wel door je staafjes heen. Na de tempel te hebben gezien zijn we met de metro verder gegaan naar het Olympische stadion. Helaas konden we er nog niet dichtbij komen, alles was nog met hekken afgezet, maar zelfs van ver af was het stadion en de Watercube erg indrukwekkend. Lopen we daar langs de weg, worden we plotseling aangesproken door iemand. Waar we vandaan kwamen en dat we een mannetje die iets verder op stond echt aan moesten spreken. Die had net met de fakkel gelopen en had zijn fakkel (ze mogen hem houden) nog bij hem. Dat we wel op de foto zouden mogen. Natuurlijk lieten we ons dat geen 2x zeggen en we zijn dus allemaal met (een van) de echte fakkel(s) op de foto geweest. Met het Birdsnest op de achtergrond, helemaal super. En als de toeristen het durven vragen, dan durven de Chinezen het zeker ook, toen we weer verder liepen stonden er zeker een stuk of 20 om ons heen. Chinezen zijn sowieso wel van de foto’s maar dan vooral ‘onopvallend’. Loop je over straat, lopen ze met hun camera langs en proberen ze onopvallend een foto van je te maken, erg grappig. Overigens zijn er ook gewoon die het vragen en natuurlijk mogen ze dan op de foto. Na een wandeling naar de metro en een tripje terug naar ons appartement was het tijd voor de eerste sportwedstrijd, Nederland – Nigeria. Maar helaas, ook de Chinezen speelden op dat tijdstip en dus moesten we het doen met teletekst op de laptop. Of het nu daar aan gelegen heeft of niet, geen doelpunten gemist, want er werd dus niet gescoord. Ondertussen maar weer een bergje foto’s een naam gegeven (heb er op dit moment nog een stuk of 300 te gaan….) en daarna weer lekker naar bed. Begin aardig te wennen aan het korrels kussen dus slaap prima. Alleen maakt de airco zoveel lawaai dat we hem snachts wel uit moeten zetten en dus is het sochtends net een tentje in zuid Frankrijk zo warm. Om een uur of 8 wordt ik vanzelf wakker van de warmte, maar omdat we zo rond 9 uur meestal opstaan is het niet zo erg.
Rest alleen gisteren nog en dat was een dagjes shoppen. We hebben de metro genomen naar DE winkelstraat van Beijing, waarbij meteen opgemerkt moet worden dat het dan vooral om de luxe winkels ging en dus geen koopjes gisteren. Wel het een en ander aan Olympische spullen gekocht in een van de 3 grote Olympische winkels. In de eerste was het trouwens echt onmogelijk druk, het leek wel alsof ze het weggaven. En het systeem is ook vrij ingewikkeld (al zou ik niet precies weten hoe het beter zou kunnen). Bij iedere schap, vitrine etc staat een medewerker. Als je iets ziet wat je wil hebben krijg je een setje van 3 bonnetjes. Met die bonnetjes ga je naar de kassa (‘even’ wachten in de rij). Bij de kassa betaal je en krijg je 2 van de bonnetjes terug met een stempel erop. Dan terug naar de vitrine en daar je spullen ophalen. Leuk als het overal super druk is en dan ook de kassa nog uitvalt. Maar al met al aardig kunnen vinden wat we wilden. Geert en ik allebei een Beijing shirt van Adidas. Verder nog een paar knuffels voor Nicole en Monique en een aantal pins in een vorm van een waterpoloveld/wedstrijd voor Geert.
Van al dat shoppen krijg je natuurlijk aardig honger en dus was het tijd voor MacDonalds. Van buiten leek het daar vreselijk druk, maar we zijn nog nooit zo snel geholpen. Met een stuk of 30 man personeel achter de balie waren we echt binnen 5 minuten weer buiten. Met een Big Mac menu voor 24 Yuan, een prikkie. Daarna nog even verder gewandeld, even staan praten met een groep Australiërs (een muziekband), welke met hun gifgroene shirts erg veel aandacht trokken. Zeker toen ze 20 man breed door de winkelstraat gingen marcheren. Echt onwijs gaaf om te zien hoe de Chinezen dan reageren. Alsof er een Olympisch team of een president langs kwam. Moe maar voldaan waren we rond een uur of 5 weer terug in het appartement. Even kort de DVD gekeken die Monique gekocht had met allemaal liedjes van de Olympische Spelen, nog even een bakje noodles voor avondeten en daarna was het tijd voor de opening. We hadden eerst het idee om ergens halverwege nog naar het Holland Heineken House te gaan, maar we waren allemaal zo moe dat we dat maar hebben gelaten voor wat het was. Dus hangend op de bank hebben we alles bekeken en ons toch wel een beetje verbaasd over de afwezigheid van draken en acrobatiek. En alles met Chinees commentaar was ook erg informatief…. Gelukkig waren de landen wel te herkennen, dat weer in tegenstelling tot de volgorde waarin de binnen kwamen lopen en na het vuurwerk (wat ook wij alleen op de tv hebben gezien, want buiten een paar kleine flitsen in de verte, door de smog heen was het vanuit ons appartement niet echt te zien) zijn we lekker gaan slapen.
En nu is het dus kwart voor 1 op zaterdag, hebben we net Epke Zonderland zijn rekstokoefening zien doen, een Chinese van minder dan 48kg goud zien winnen bij het gewichtheffen en zien we Brazilie op dit moment Algerije afslachten bij het dames volleybal. Straks moeten we nog langs Cosport voor de kaartjes voor de voorronde wedstrijd van de hockey heren, de openwaterwedstrijd van Maarten en de serie kaartjes voor het zwemmen van morgen!!!! Verdere plannen zijn geloof ik nog even bij de Olympic Green kijken en daarna het Holland Heineken House voor de series van het zwemmen en het afleveren van nog wat via Ebay verkochte kaartjes. Tot een volgend verhaal.